یاران سبز-مرتضی خضری: سال ۱۳۹۷ برای اولین بار روز لیراوی در بلوک لیراوی برگزار شد؛ برگزار شد و قصهی روز لیراوی آغاز شد.
امسال لیراویها هفتمین بزرگداشت روز لیراوی را در روستای ابوالفتح جشن گرفتند ولی نقاط تاریک آن همچنان زمزمه محافل است.
دشت لیراوی در شمالیترین نقطه استان بوشهر قرار دارد.
کاری به تاریخ آن و کشف تاریخ آن و ساخت تاریخ آن و کم و زیاد کردن تاریخ آن و ربط تاریخ آن از کوه به دشت ندارم اما به نحوه اجرای آن و به محتوای آن نقد دارم.
جای نقد دارد که در روز لیراوی تمام تلاش این است که بگویند لر، بگویند گویش لر، بگویندکوشش لر، بگویند فرهنگ لر و این اشتباه بزرگیست که باعث ایجاد رخنه میشود.
نادیده گرفتن دیگر قومیتها در بلوک لیراوی نمیتواند راه حل خوبی برای معرفی لیراوی باشد.
این نقد از همان سال اول وجود داشت ولی بیتوجهی به انتقادها و گم شدن آن در هیاهوی روز لیراوی دلیلی شد تا بیشتر شود و امسال شکوه روز لیراوی را در خود ببلعد.
در اولین سال اندکی تنش وجود داشت ولی مدیریت شد و تمام شد.
در سالهای بعد ناهماهنگی در برنامه بود ولی قابل تحمل بود اما امسال آب از سر گذشت و هر آنچه نباید میشد، شد.
با این روش اجرا و با این سطح از ناهماهنگی روز دشت لیراوی تبدیل به نقطه ضعف لیراوی شده است.
در این حجم از ناهماهنگی و ناهمگونی و تضاد، بیش از آنکه بوی فرهنگ به مشام برسد بوی باروت است که میرسد.
در هفتمین سال از برگزاری روز لیراوی روستای ابوالفتح میزبان دشت نشینان لیراوی بود اما حملهی لرهای کوه نشین با ام یک و برنو و میجری منجر به فتح روز لیراوی شد.
اهالی روستای ابوالفتح هر چه داشتند گذاشتند تا میزبان خوبی باشند و بودند و میهمان هم هر چه داشت گذاشت تا روز لیراوی را بر باد دهد و داد.
روز لیراوی در سالهای قبل از محتوا خالی نبود ولی خوب هم نبود اما امسال در آن هیچ نشانی از فضای فرهنگی نبود.
در هفتمین بزرگداشت روز لیراوی هر که آمد سنگ خود را به سینه زد و در این سنگ پرانی سر خیلیها شکست.
از هماهنگیهای شبهای قبل برای برنامه هیچ خبری نبود.
اگر روز لیراوی با این فرمان بی تنظیم پیش برود باید منتظر درگیریهای خانوادگی و قومیتی بود
