کیاوش حافظی: هنوز مشخص نیست که جنگی که تا کنون با آمریکا و اسرائیل ۴۰ روز طول کشیده ادامه خواهد داشت یا باید آن را تمام شده فرض کرد. در کنار فضای مبهم و افق نامعلوم پایان زمان و نحوه پایان آتش بس ، فضای پساجنگ در جامعه نیز مبهم است.
درباره اهمیت تغییر رفتار حاکمیت با مردم، غلامعلی جعفرزاده ایمن آبادی به خبرآنلاین میگوید با احترام به همه نیروهای مسلح این مردم بودند که در ۴۰ روز جنگ ایستادگی کردند و اجازه ندادند دشمن آمریکا و اسرائیل به اهدف خود دست پیدا کند.
این نماینده پیشین مجلس شورای اسلامی بزرگترین دغدغه این روزهای خود را این گونه روایت میکند؛ حاکمیت چگونه می خواهد قدردان مردمی باشد که ۴۰ روز ایستادگی کردند.
او با انتقاد از رویه های گذشته به خصوص بعد از جنگ ۱۲ روزه می گوید که به علت می گوید به علت حضور تندروها در برخی از هسته های قدرت اولین طرح هایی که بعد از جنگ ۱۲ روزه در مجلس در دستور کار قرار داد نشانی از اصلاحات اجتماعی و سیاسی نداشت.
مشروح گفتوگوی خبرآنلاین با این فعال سیاسی را در ادامه بخوانید؛
****
* در زمان جنگ ۱۲ روزه، بسیاری از مسئولان بر لزوم حفظ انسجام مردمی و انجام اصلاحات مورد نیاز تاکید داشتند؛ اما این اتفاق رخ نداد. اکنون و در جریان جنگ ۴۰ روزه، به نظر میرسد ضرورت این اصلاحات بیش از پیش احساس میشود. ارزیابی شما در این باره چیست؟
یکی از دغدغههایی که من داریم این است که وقتی تلویزیون نگاه می کنم یا شبها مردم را در خیابان می بینم می پرسم حاکمیت واقعاً چه برنامه ای برای این مردم دارد؟ مردمی که در سرما و گرما، یا زیر بارش شدید باران و رعد و برق، همچنان در صحنه حضور دارند و پای جمهوری اسلامی ایستاده اند. همانطور که یک پدر برای موفقیت فرزندش در امتحان جایزهای در نظر میگیرد، این مردم هم از این آزمون قبول شدند. ضمن احترام و قدردانی از زحمات و دستاوردهای نیروهای نظامی و انتظامی این موفقیتها بیش از هر چیز، حاصل ایستادگی مردم بوده است.
باوجوداین، صادقانه بگویم که مقداری بدبین هستم. با رویه ای که وجود داشته و همچنان هسته قدرت را در دست تندروها میبینم، فکر می کنم که حاکمیت برنامه ای برای قدردانی از مردم ندارد؛ چراکه بعد از جنگ ۱۲ روزه خیلی انتظار برای بهبود شرایط داشتیم. اما اولین موضوعی که مجلس مطرح کرد درباره تار موی بانوان و حجاب بود. و دومین موضوع هم دنبال سگ و گربه بود. هیچ کس دنبال شکم، رفاه و معیشت مردم نبود. به سبب علت خیلی امیدوارم نیستم.
فقط میخواهم تقاضای کنم که بعد از پایان این جنگ، به حرمت خون شهدا و لطف پروردگار، با مردم رفتار شایستهای داشته باشند. ما رهبرمان و همچنین بزرگترین سرمایهها و فرماندهان نظامی و انتظامی کشور را از دست دادیم که جایگزینی برایشان وجود ندارد. در چنین شرایطی، آیا نباید با مردم مدارا کنیم؟ در حالی که شخصی مثل ترامپ ادعا میکرد ونزوئلا را در چهار دقیقه تسخیر کرده است، اینجا در ایران با وجود گذشت ۴۰ روز، مردم مقاومت کردند و نقشههایشان عملی نشد. من می ترسم که این جنگ تمام شود و تندروها به تنظیمات کارخانه برگردند و دوباره توی نخ مردم بروند.
* چه اتفاقاتی باید می افتاد که رخ نداد؟
اولین معضل مردم در حوزه اقتصاد است. دوم دخالت حاکمیت یا نهاد قانونگذار در خصوصیترین مسائل زندگی آنهاست. چرا جوانان ما باید در ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ به خیابان آمدند؟ مردمی که به خیابان آمدند که افرادی سیاسی نبودند؛ آنها از آینده خود ناامید بودند. مگر امیدوار کردن مردم به آینده چقدر خرج دارد؟ مردم باید امیدوار شوند که کشور برای آنها روزهای خوبی خواهد داشت و بدانند که وقتی از دست صهیونیستها و آمریکاییهای لعنتی راحت شدیم دیگر کسی در داخل با باتوم سراغشان نمیآید؛ در عوص حاکمیت به دنبال معیشت، رفاه، اشتغال و ازدواج آنها خواهد بود.
* کدام نهادها باید پیشگام این اصلاحات شوند؟
همه نهادها. ما در هر سه قوه مشکل داریم. به رغم اینکه از آقای محسنی اژه ای تشکر دارم و او را فرد زحمتکش و دلسوزی می دانم اما هنوز در قوه قضاییه سالم سازی اتفاق نیفتاد. در قوه مقننه هم کافی است به مصوبات مجلس نگاه کنید. کمتر از ۷ درصد این مصوبات به حوزه اقتصاد و معیشت مردم اختصاص دارد!
در مورد قوه مجریه هم باید گفت که عملکرد دولت واقعاً ضعیف است. ترکیب دولت ضعیف است. درست است که شخص رئیس دولت پرتلاش است و وزرا زحمت میکشند؛ من منکر این ها نمی شوم اما اگر این ها آدمهای توانمندتری بودند شاید با تلاش کمتر نتیجه بهتری میگرفتیم. مردم که چیز بیشتری نمیخواهند یک معیشت و یک زندگی اولیه میخواهند.
* آیا این مسائلی که مطرح کردید به این موضوع برنمیگردد که مخالفان و منتقدان فضای مناسبی برای اظهارنظر ندارند؟
شاید یکی از بزرگترین مسائلی که بستر همین فساد را ایجاد کرده سلب آزادی های انتقادی است. من به شدت نگرانم که پس از این جنگ، در چرخه تامین رفع مشکلات مردم، فساد در کشور گسترش پیدا کند. یعنی اگر ما نتوانیم رسانه و مطبوعات آزاد داشته باشیم اوضاع بهتر نخواهد شد. الان برای هر حرفی بلافاصله با آدم تماس می گیرند که چرا این حرف را زدی؟ همه چیز را هم فورا به تهدید امنیت ملی نسبت می دهند. در حالی که کشور نباید با شرایط امنیتی اداره شود.
۳۱۲۱۱
