یاران سبز-مرتضی خضری: کشمکش عجیبی بین مردم گناوه و مدیرانی وجود دارد که وجود ندارند.
شهر گناوه با وجود برخورداری از ظرفیتهای طبیعی و اقتصادی ارزشمند، همچنان در حصار محرومیت و رکود زیرساختی گرفتار مانده است. این شهر با ساحلی منحصربهفرد، بازاری پررونق و موقعیتی جغرافیایی مطلوب، میتواند به یکی از قطبهای توسعه جنوب کشور تبدیل شود، اما نبود راهکارهای اجرایی و ضعف در اراده مدیریتی، آن را از این مسیر دور کرده است.
🔸گناوه ساحل کمنظیری دارد که خدا داده است و بازار دلپذیری دارد که مردم ساختهاند و مدیرانی دارد که هم ساحل را بر باد دادهاند و هم بازار را به بنبست نزدیک کردهاند.
🔸مطالبات مکرر مردم برای ایجاد راههای مواصلاتی، راهآهن و احداث فرودگاه، تاکنون پاسخی عملی دریافت نکرده و پروژههایی مانند راه گناوه – میشان یا طرح اتصال ریلی به ماهشهر همچنان در مرحله وعده باقی ماندهاند. زمین اختصاص یافته برای احداث فرودگاه نیز، به جای پیشرفت، اکنون در خطر واگذاری و حذف کامل از چشمانداز شهری قرار دارد.
🔸مشکل تنها در کمکاری مسئولان بیرونی خلاصه نمیشود؛ بلکه عوامل داخلی و برخی تصمیمگیریهای ناهماهنگ نیز نقش موثری در انسداد مسیر توسعه ایفا کردهاند. واگذاری زمینهای با ارزش پیرامون خور مردهشور که میتوانست به فضای سبز و تفرجگاه عمومی تبدیل شود، یا نابودی تدریجی پارکهای شهری، نمادهایی از این ناکارآمدی هستند.
🔸در چنین شرایطی، نیاز به شفافسازی، مطالبهگری مستند و ارائه نقشه راه واقعبینانه بیش از پیش احساس میشود. توسعه گناوه، بدون توجه به زیرساختهای حیاتی مانند حملونقل جادهای، ریلی و هوایی، صرفاً در حد یک توهم باقی خواهد ماند؛ توهمی که روز به روز مردم این شهر را از امید و اعتماد دورتر میکند.
