صندلی‌گرایی به جای توسعه‌گرایی

یاران سبز – مرتضی خضری: از روزی که یاسر جمالی صندلی را از زیر پای کمال صالح‌احمدی کشید فقط دوید تا صندلی را حفظ کند.
حضور یاسر جمالی در این جایگاه نه‌تنها به ثبات و پیشرفت ورزش استان کمکی نکرد، بلکه روند اجرایی پروژه‌ها را کند و حتی متوقف کرد.
🔸با تغییر دولت، جمالی تمام قد ایستاد تا تغییر نکند و به همین دلیل اداره کل و توسعه ورزش به حال خود رها شد.
جمالی در این مدت به‌جای تمرکز بر ارتقاء وضعیت موجود، بیشتر وقت خود را صرف حفظ صندلی مدیریتی‌ کرده است.
جمالی ابتدا با حمایت‌های غیررسمی، سپس با جمع‌آوری امضا از رؤسای ادارات شهرستان‌ها که به‌نظر می‌رسد بیشتر نشانه‌ای از نوعی تعامل جهت ماندگاری و نه مدیریتی است سعی کرد استاندار و وزیر را قانع کند.
و اما سؤالی اساسی: این امضاها بر اساس کدام دستاورد یا برنامه قابل دفاع داده شده‌اند؟
برای نمونه، وضعیت نابسامان زیرساخت‌های ورزشی در گناوه و دیلم دو شهرستان شمالی استان گواهی بر بی‌عملی یا بی‌توجهی مدیریتی‌ست.
استخر گناوه همچنان تعطیل است. زمین ساحلی از بین رفته است، چیزی به نام سالن استاندارد وجود ندارد و چمن استادیوم شهید سراجی هر روز در حال تخریب بیشتر است. با این اوصاف، حمایت رؤسای شهرستان‌ها از ابقای جمالی بر چه مبنای منطقی صورت گرفته است؟
آیا بهبود خاصی در زیرساخت‌ها حاصل شده است؟
یا اینکه، این حمایت‌ها تحت فشار یا با انگیزه‌های سیاسی شکل گرفته‌اند؟
در دیلم، رئیس اداره ابتدا از جمالی حمایت کرد اما در مواجهه با موج انتقادها، امضای خود را پس گرفت.
این تغییر موضع، اعترافی غیررسمی به نادرستی حمایت اولیه بود.
اما اوج مسئله، در رفتار جمالی نسبت به گزینه‌های جایگزین و از جمله حسین دهجان نمایان می‌شود. تلاش برای حذف چهره‌های رقیب و بستن مسیر ورود آن‌ها به اداره کل، بیش از هر چیز نشانه‌ای از نوعی «صندلی‌گرایی مزمن» است. جمالی عملاً به جای مدیرکل توسعه‌محور، در نقش مدیری ظاهر شده که هدف اصلی‌ خود را حفظ پست و کنار زدن رقبا، ولو به قیمت توقف روندهای اجرایی نشان داده است.
🔸در این شرایط، اداره کل ورزش و جوانان استان به جای آنکه محفلی برای رشد ورزش و استعدادهای جوان باشد، به میدان رقابت‌های فردی و جناحی بدل شده که بازنده نهایی آن، نه مدیران، بلکه جوانان و ورزشکاران استان هستند.
رکود زیرساخت‌ها، بی‌برنامگی در اجرا و نبود چشم‌انداز مشخص، از جمله نشانه‌های آشکار این بحران است.
🔸اکنون این پرسش مطرح است که استاندار بوشهر، ارسلان زارع، آیا توان و اراده‌ای برای پایان دادن به این بن‌بست مدیریتی دارد؟
آیا زمان آن نرسیده که به جای حفظ وضع موجود، تحولی اساسی در مدیریت ورزش استان رقم بخورد؟
🔸آنچه مسلم است، ورزش استان بوشهر بیش از هر زمان دیگر نیازمند مدیریتی پویا، شفاف و پاسخگوست؛ مدیری که اولویت را توسعه زیرساخت، تقویت منابع انسانی، و بهره‌گیری از ظرفیت‌های شهرستانی بداند، نه بقا در صندلی مدیریتی به هر قیمت.